Zasadniczo można wyróżnić kilka sposobów, na jakie strzelcy próbują zdobyć gola. Najbardziej efektownym i najtrudniejszym do obrony jest strzał w górną część bramki, tzn. powyżej połowy jej wysokości. Jeżeli piłka nie leci tylko w sam środek, to bramkarzowi jest niezwykle trudno ją obronić.

 

 

Podobno 99% tak wykonywanych rzutów karnych znajduje drogę do bramki. Jednak strzelcy decydują się na takie uderzenie niezwykle rzadko - potrzeba do tego bardzo dobrych umiejętności i wprawy, gdyż w przeciwnym razie łatwo jest posłać piłkę ponad poprzeczką. Dlatego z reguły strzelcy decydują się na bardziej "bezpieczny" sposób czyli uderzenie po ziemi, możliwie blisko słupka. W takim wariancie podstawą sukcesu jest zmylenie bramkarza i posłanie piłki w przeciwny róg. Jeżeli się to nie uda, bramkarz ma bardzo duże szanse obronić karnego. Pierwszy z opisanych sposobów stosuje się zazwyczaj w serii rzutów karnych, gdzie nie ma dobitek. Natomiast egzekwując karnego w czasie meczu, strzelec woli raczej zaryzykować że bramkarz obroni strzał i liczyć na dobitkę, niż posłać piłkę nad bramką. Są również zawodnicy, którzy czekają z decyzją do ostatniego momentu i gdy widzą już, w którą stronę rzuci się bramkarz, posyłają piłkę w przeciwną stronę. Taktyka ta również nie oznacza w 100% sukcesu, gdyż bramkarz może wykonać ruch w jedną stronę, a rzucić się w przeciwną. Oczywiście istnieją jeszcze bardziej ekwilibrystyczne metody, jak np. delikatne podcięcie piłki. W ten sposób karne strzelał często Antonin Panenka, a w finale MŚ 2006 gola w ten sposób zdobył Zinedine Zidane. Statystycznie z rzutu karnego udaje się zdobyć bramkę w 70-75 % przypadków.